- Słownik
- 1. Catalyst – nowa propozycja dla emitentów
- 2. Powtórka z obligacji korporacyjnych
- 2.1. Podstawowe definicje
- 2.2. Uchwała o emisji
- 2.3. Świadczenia wynikające z obligacji, sposób ich ustalania
- 2.4. Klasyfikacja rodzajowa obligacji
- 2.5. Oferta publiczna i prywatna
- 2.6. Obligacje zamienne
- 2.7. Zabezpieczenie interesów obligatariuszy
- 2.8. Rating
- 2.9. Koszt pozyskania kapitału poprzez emisję obligacji
- 2.10. Emisja czy kredyt
- 3. Wprowadzanie obligacji na rynek Catalyst
- 3.1. Autoryzacja Catalyst
- 3.2. Kierowanie obligacji do obrotu na Catalyst
- 3.3. Wymogi dopuszczenia lub wprowadzenia na Catalyst
- 3.4. Publiczny dokument informacyjny
- 3.5. Dokument informacyjny dla ASO
- 3.6. Standardy obligacji
- 3.7. Rejestracja emisji obligacji w Krajowym Depozycie
- 4. Pierwsza oferta publiczna
- 4.1. Zadania dla emitenta
- 4.2. Emisja obligacji przez giełdę - krok po kroku
- 4.3. Przydział obligacji przez dom maklerski
- 4.4. Wprowadzanie do Alternatywnego Systemu Obrotu
- 5. Obowiązki informacyjne emitentów obligacji
- 5.1. Waga informacji na rynku zorganizowanym
- 5.2. Formy raportów
- 5.3. Systemy przekazywania informacji
- 5.4. Obowiązki informacyjne w praktyce
- 6. Korzyści z obecności na Catalyst
- 7. Koszt wprowadzenia obligacji na Catalyst



2.2. Uchwała o emisji
2.2. Uchwała o emisji
To, który organ emitenta ma prawo podjąć uchwałę o emisji obligacji, zależy od ustaleń zawartych w podstawowych dokumentach spółki. Kodeks spółek handlowych wymaga jedynie, aby uchwała o emisji obligacji zamiennych była zastrzeżona do kompetencji walnego zgromadzenia akcjonariuszy. W spółce komandytowo-akcyjnej uchwała walnego zgromadzenia w sprawie emisji obligacji wymaga zgody wszystkich komplementariuszy.
W praktyce w statutach lub umowach spółek podjęcie decyzji o emisji obligacji zastrzega się zazwyczaj do kompetencji walnego zgromadzenia, rzadziej dla rady nadzorczej.
Treść uchwały o emisji obligacji powinna być oparta na wykładni przepisów ustawy o obligacjach oraz kodeksu spółek handlowych. Ze względów pragmatycznych podejmujący uchwałę winni przekazać zarządowi szerokie kompetencje w zakresie organizacji emisji, dzięki czemu w procesie oferty będzie można elastycznie reagować na sytuację bez angażowania wyższych organów spółki. W uchwale o emisji obligacji należy określić m.in. próg dojścia emisji do skutku. Taki zapis może wynikać z faktu, że emitent potrzebuje określonej kwoty na realizację planowanego projektu inwestycyjnego, stąd zebranie mniejszej ilości środków pieniężnych nie rozwiąże jej potrzeb finansowych.
Podjęcie uchwały o emisji obligacji stanowi formalny początek i podstawę prawną do rozpoczęcia procesu emisji obligacji. Przepisy ustawy o obligacjach nie nakazują bezpośrednio określać celu emisji. Warto jednak go określić, jeżeli nie istnieją ku temu przeszkody, zważywszy, że inwestorzy chętniej kupują obligacje, kiedy wiedzą, jakie przedsięwzięcia będą finansowane z pożyczonego przez nich kapitału. Inwestorzy chętniej zainteresują się emisją, z której wpływy mają być przeznaczone na rozwój spółki, niż emisją przeznaczoną np. na spłatę wcześniejszych zobowiązań. Jeżeli emitent określi cel emisji, wówczas wydatkowanie pozyskanych środków na inny cel jest niedopuszczalne.
Obowiązek określenia celu emisji oraz sposób wykorzystania pozyskanych środków istnieje w przypadku emisji publicznej lub wprowadzanej na rynek regulowany, dla której sporządza się prospekt emisyjny.











